Pierwszy test po transferowych wstrząsach odbyty, ale jednoznacznych odpowiedzi wciąż brak. W środowym meczu 23 kolejki Premier League Fulham zaledwie zremisowało z drużyną West Bromwich Albion w stosunku 1-1. Gospodarze wyszli na prowadzenie dzięki niezawodnemu Clintowi Dempsey’owi, ale na kilka minut przed końcem Somen Tchoyi zapewnił przyjezdnym z the Hawthorns historyczny pierwszy punkt wywalczony na Craven Cottage w rozgrywkach najwyższej klasy rozgrywkowej. Cały mecz prowadzony był pod dyktando Fulham, jednak przewaga gospodarzy nie przekładała się na ilość sytuacji bramkowych. Więcej o mecz już jutro!

Wydarzenie, do którego doszło wczoraj, tuż przed północą czasu polskiego, śmiało można nazwać końcem pewnej epoki na Craven Cottage. Na kilkanaście minut przed zakończeniem zimowego okienka transferowego, umowę z lokalnym rywalem – Queens Park Rangers – podpisał Bobby Zamora. Napastnik reprezentacji Anglii był jednym z głównych architektów sukcesów Fulham w ostatnich sezonach, co my widzieć mogliśmy na boisku, a co dla postronnych obserwatorów – często pochopnie oceniających Zamorę wyłącznie na podstawie ilosci strzelonych bramek – zostało perfekcyjnie uwiecznione w statystyce, która teraz daje nam duży powód do niepokoju. Jak Fulham będzie się spisywać bez jednej ze swoich najbardziej wpływowych postaci ostatnich lat? Część odpowiedzi poznamy już dzisiaj, ponieważ The Whites mierzyć się będą u siebie z West Bromwich Albion, prowadzonym – ironicznie – przez Roy’a Hodgsona, który epokę Zamory w barwach The Whites zapoczątkował.

8 zwycięstw w 45 spotkaniach. Procent wygranych, który predestynuje wyłącznie do spadku z jakichkolwiek rozgrywek ligowych na świecie. Oto bilans, jakim Fulham może się „pochwalić”, gdy grało w Premier League właśnie bez Bobby’ego Zamory. Dla porównania, z rosłym Anglikiem z przodu, The Whites wygrali 35 z 91 ligowych pojedynków – blisko 40-procentowa skuteczność, z którą w angielskiej ekstraklasie można myśleć o górnej połowie tabeli. W tym, że dzięki obecności Zamory w składzie, The Cottagers osiągali siódme, dwunaste (plus finał Ligi Europy) i ósme miejsce w lidze, nie ma grama przypadku. To właśnie reprezentant Anglii, swoją siłową i sprytną grą, pozwalał The Whites na boiskową dominację, a w konsekwencji wygrywanie spotkań. Bez Zamory, który oprócz 37 bramek strzelonych dla Fulham we wszystkich rozgrywkach, zasłużył się dla zespołu ponad dwudziestoma asystami, The Cottagers często na boisku nie istnieli, jakichkolwiek rozwiązań nie wymyślali Roy Hodgson, Mark Hughes i Martin Jol. Ten pośrodku nie wahał się uczynić Zamorę swoim najdroższym styczniowym zakupem w nowym klubie. Ten ostatni zdecydował się powierzyć dziesiątki ról, jakie Anglik pełnił w Fulham, wielkiej niewiadomej, jaką jest Rosjanin Paweł Pogrebniak. Trudno odmówić Holendrowi chęci odciśnięcia na Craven Cottage własnego śladu, ale w chwili obecnej, wczorajszy rewolucyjny ruch wydaje się być niezwykle ryzykowny.

Głównym bohaterem przedmeczowej opowiastki – gdyby do transferu Zamory nie doszło – miał być jednak pierwszy z wymienionych szkoleniowców – Roy Hodgson. Fulhamowy cudotwórca, choć poza zachodnim Londynem pracuje już od ponad roku, dopiero dziś zadebiutuje nad Tamizą jako trener ligowego rywala. W Liverpoolu, Hodgson został zwolniony, zanim nastąpiły pojedynki Fulham z The Reds, zaś gdy w drugiej połowie poprzedniego sezonu, legenda Craven Cottage objęła West Bromwich Albion, klub ten zdążył już rozegrać z The Whites oba spotkania. Nikogo w zachodnim Londynie nie dziwi, że Hodgson ustabilizował w Premier League dotychczas nieustannie lawirujących między ekstraklasą a drugą ligą The Baggies – dzisiejsi goście mają siedem punktów przewagi nad strefą spadkową, tracąc do Fulham tylko jedno oczko. Dziwić może za to zwrot o 180 stopni, jeśli chodzi o zdolność Hodgsona do wygrywania spotkań poza domem – West Brom wygrał aż 5 z 11 wyjazdowych pojedynków, mając w tej materii najlepszy bilans poza czołową piątką ligi. Początek roku 2012 nie jest jednak dla The Baggies wymarzonym okresem – w czterech meczach ligowych, West Brom przegrał trzykrotnie. Z pewnością, z Bobby’m Zamorą w składzie, można byłoby uwazać zwycięstwo w tym spotkaniu za prawdopodobne. Jak będzie bez niego (a dziś jeszcze i bez Pogrebniaka?). Martinie Jolu – właśnie zaczyna się na dobre Twoja era.

Przewidywane składy:
Fulham (4-4-2): Stockdale – Kelly, Senderos, Hangeland, J. Riise – Duff, Sidwell, Murphy, Ruiz – Dempsey, Johnson
Kontuzje: Dembele, Sa, Schwarzer, Grygera
Nieuprawnieni: Pogrebniak, Williams
West Brom (4-5-1): Foster – Tamas, Olsson, McAuley, Shorey – Cox, Morrison, Dorrans, Mulumbu, Thomas – Fortune
Niepewni: Olsson, McAuley, Odemwingie, Long
Kontuzje: Gera, Brunt, Scharner, Reid
Nieuprawnieni: Andrews, Ridgewell

Symboliczne tło dzisiejszego meczu - czy Martin Jol sprawi, że zapomnimy o Hodgsonowym koncepcie Fulham opartego na Bobby'm Zamorze?

Z duża przykrością informujemy, że w ostatnim dniu zimowego okienka transferowego, za nieujawnioną przez Fulham kwotę, Bobby Zamora zmienił swoją przynależność klubową i przeszedł do lokalnego rywala Queens Park Rangers. Z racji animozji między fanami obydwu klubów, ruch transferowy reprezentanta Anglii został przyjęty w gonie kibiców the Whites z dużą złością, a pod adresem Zamory posypała się cała masa niewybrednych komentarzy. Wiele osób oskarża Zamorę o zachłanność i porównuje byłego już snajpera Fulham do Jimmy’ego Bullarda, który opuścił Craven Cottage przed trzema laty, akceptując lukratywną ofertę Hull City. Jak się miało okazać, awans finansowy nie poszedł w parze z awansem sportowym i był to początek końca kariery blondwłosego pomocnika. Warto odnotować, że wielu kibiców the Cottagers docenia jednak piłkarskie umiejętności Bobby’ego i jego odejście traktuje jako niezwykle poważne osłabienie kadry zespołu i wielką pomyłkę transferową Martina Jola. W wielu meczach niezwykła siła fizyczna Zamory i jego umiejętność wypracowywania kolegom sytuacji okazywała się nieoceniona. Teraz rolę napastnika Synów Albionu ma przejąć zakupiony z VfB Stuttgart Rosjanin Pavel Pogrebnyak. Były piłkarz Zenitu St. Petersburg i zdobywca pucharu UEFA z tym klubem, w obecnym sezonie nie zachwycał jednak skutecznością, bowiem strzelił w Bundeslidze zaledwie jednego gola. Wcześniej, na niemieckich boiskach Pogrebnyak zaliczył kolejno 8 i 6 trafień. Pozostaje mieć nadzieję, że tak jak w przypadku Zamory, strzelanie goli nie jest jedyną specjalnością rosłego, 28-letniego Rosjanina, a jego obecność w linii ataku drużyny Jola pozwoli na tworzenie nowych wariantów ofensywnych. Fulham pozyskało również z Portsmouth 18-letniego Ryana Williamsa, australijskiego skrzydłowego. Piłkarz ten rozegrał w obecnym sezonie The Championship cztery mecze, wszystkie z ławki rezerwowych. Na zakończenie, ze strony całej redakcji Fulham Polska, pragnę życzyć nowym nabytkom klubu powodzenia w nowych barwach, a Bobby’emu Zamorze chcę podziękować za wiele wspaniałych chwil w białym trykocie. Szkoda, że sposób w jaki rozstał się z Craven Cottage pozostawia pewien niesmak.

Zamora strzela arcyważną bramkę w konfrotnacji z Juventusem. Za takie momenty chcielibyśmy go pamiętać.

Po spotkaniu z Evertonem ogarnęła mnie olbrzymia obojętność. Fulham właśnie odpadło z FA Cup, a ja potrzebowałem dosłownie kilku chwil by przejść nad tym do porządku dziennego. Czyżby dopadł mnie kibicowski kryzys? Nic bardziej mylnego. Bramki z meczu z Newcastle oglądałem do znudzenia, z nieodłącznym szerokim uśmiechem na moich ustach. Co zatem sprawiło, że mecz na Goodison Park nie wywołał u mnie takich emocji? Można to nazwać czystą kalkulacją, można to nazwać cudownym objawieniem. Ale tak obecne mrozy powodują zamarzanie kałuż  i wody pod wszelakimi postaciami, tak płynąca we mnie nadzieja również znalazła się w stanie zamrożenia. Zwyczajnie przeczuwałem, że Fulham ponownie słabo zaprezentuje się na wyjeździe i przeszedłem z tym do porządku dziennego już po pierwszych minutach meczu. Zwłaszcza, że piłkarze nie dostarczali do moich żył żadnych pozytywnych, ciepłych wibracji, które tę nadzieję mogłyby uwolnić.

Tak, tak, Fulham wyszło na Goodison Park na prowadzenie, ale był to gol niesprawiedliwy, krzywdzący piłkarzy Moyesa. Rzut karny, zresztą profesorsko wykonany przez Danny’ego Murphy’ego, był wyodrębnionym, pojedynczym elementem w zbiorze olbrzymiej dominacji the Toffies.  Jej znakomitym podsumowaniem była sekwencja rzutów rożnych Evertonu, która przypominała szturm na panicznie broniącą się twierdzę. Ostatecznie Everton zdobył dwie zasłużone bramki, a oba gole padły po strzałach głową. Znakomitymi asystami popisał się Landon Donnovan, a wystające ponad przeciętność czupryny Stracqualursiego i Fellainiego dokonały dzieła zniszczenia. Goście mieli 18 minut na odrobienie jednobramkowej straty, która dałaby potworzony mecz w Londynie, ale mimo pojawienia się na murawie Zamory, przebiegu pojedynku nie udało się odwrócić. Najlepszą okazję zmarnował Ruiz, strzelając koło słupka bramki. Ogółem, postawę zawodników należy uznać za wybitnie rozczarowującą, ale co można powiedzieć o wyborach Martina Jola?

Niestety, raz jeszcze wątpliwości są nieodzowne. Forsowane przez Holendra ustawienie 4-5-1 nie zdało kolejnego testu. Tym razem wadliwe zdawało się być założenie, że tym jedynym wysuniętym napastnikiem może być Andy Johnson. Tak zachwycający w spotkaniu z Newcastle Anglik spisywał się słabo, ale trudno mieć o to do niego pretensje. Osamotniony Anglik nie miał szans w walce z obrońcami gospodarzy, a jego skłonność do wracania po piłkę w kierunku koła centralnego powodowała, że z przodu nie było nikogo. Wszyscy widzieliśmy przeciwko Srokom, że były piłkarz Evertonu najlepiej czuje się kiedy do pomocy ma silnego partnera, angażującego uwagę obrońców. Gdy wczoraj zmuszony był do walki w pojedynkę, radził sobie w sposób, który można było przewidzieć – słabo. Drużynie nie pomogła także bardzo przeciętna postawa najlepszego strzelca zespołu, Clinta Dempsey’a, jak również niemrawy występ Bryana Ruiza. W grze ofensywnej brakowało iskry, a na pochwały zasłużyli właściwie tylko Murphy i Duff. Co warte odnotowania, Jol posłuchał tym razem błagań kibiców, i na pojedynek FA Cup przywrócił do pierwszego składu Aarona Hughesa. Niestety Irlandczyk Północny nie zaliczy tego występu do udanych, bowiem to jego przegrane pojedynki główkowe były bezpośrednią przyczyną utraty dwóch goli.

Tak więc Puchar Anglii już żegnamy, z pewnym żalem, ale także z poczuciem, że Fulham na awans zwyczajnie nie zasłużyło. Kolejny raz mecz wyjazdowy był popisem niemrawego futbolu, przeciętnej mobilizacji i ogólnej indolencji. Martin Jol swoje decyzje personalno-taktyczne bez wątpienia obroni, ale trzeba jednak przyznać, że Holender zespołowi nie pomógł. Teraz czeka nas mecz na Craven Cottage, więc można stawiać duże pieniądze, że nasza huśtawka nastrojów ponownie ulegnie wychyleniu w zupełnie przeciwną stronę. Tymczasem poczucie obojętności można już chyba rezerwować na kolejne spotkanie poza domem. Takie już jest to nasze Fulham, i to nie od dzisiaj.

Tak jak Fellaini był za silny dla Ruiza, tak Everton górował nad Fulham. The Whites odpadli z FA Cup i pretensji mieć nie mogą.

Po efektownej wygranej z trzecioligowym Charltonem w swoim pierwszym meczu w tegorocznym Pucharze Anglii, na The Whites już od następnej rundy tych rozgrywek czekają prawdziwe schody. Wyjaśniając sytuację obrazowo – The Cottagers jadą na obiekt, na którym w Premier League nie wywalczyli nigdy ani jednego punktu, by zmierzyć się z finalistą FA Cup z roku 2009, który w ostatnich sezonach eliminował z najstarszych rozgrywek świata m.in. Liverpool, Manchester United i Chelsea. Czy zbliżający się pojedynek z Evertonem na Goodison Park, jak również całą tegoroczną edycję FA Cup, należy już z góry spisać na straty? Wisząca nad Fulham klątwa obiektu The Toffees daje zdecydowany atut gospodarzom, jednak inny ważny czynnik, jakim jest aktualna dyspozycja, leży po stronie The Cottagers.

Co ciekawe, na stadionie, który w kontekście ligowych potyczek obu drużyn kojarzy się fanom The Cottagers jak najgorzej, w Pucharze Anglii… Fulham nigdy nie przegrało. Los krzyżował w najstarszych rozgrywkach świata The Toffees i The Whites cztery razy, za każdym razem – podobnie jak dzisiaj – wyznaczając jako miejsce pojedynku niebieską część miasta Beatlesów. Trzykrotnie, Fulham wywoziło z Goodison Park remis, pokonując rywali w rewanżu na Craven Cottage, zaś raz pucharowe spotkanie na obiekcie Evertonu skończyło się unikalną wygraną The Whites. Mowa jednak w większości o starciach dość zamierzchłych – zwycięstwo na Goodison Park miało miejsce w pamiętnym sezonie 1974/1975, gdy Fulham po raz jedyny dotarło do finału FA Cup, zaś mecze zakończone remisem dotyczą lat 1926, 1948 oraz 2004, kiedy The Whites wywalczyli na obiekcie Evertonu jak na razie jedyny (!) punkt w obecnym wieku. Z tamtej drużyny Fulham nie ma już jednak dziś na The Cottage nikogo, więc ciężko traktować pomyślne pucharowe statystyki jako coś więcej niż okołomeczowy koloryt. Piłkarze Martina Jola powinni przede wszystkim uwierzyć we własne możliwości, gdyż jak pokazuje obecna forma obu zespołów, to The Whites – przy całej swej nieregularności – wydają się być chwilowo lepiej dysponowaną ekipą. W czterech spotkaniach rozegranych w roku 2012, Fulham wygrywało trzykrotnie, strzelając w sumie 12 bramek. Miesiąc życia rozgrywa Clint Dempsey, wpisując się do historii nie tylko jako pierwszy Amerykanin z hattrickiem w Premier League, ale także jako pierwszy od… 1949 roku piłkarz The Whites z dwoma hattrickami zdobytymi w dwóch kolejnych meczach na The Cottage. Podopieczni Davida Moyesa stoczyli w styczniu już sześć pojedynków (odrabiali zaległości ligowe, a także grali w Nowy Rok, podczas gdy The Whites w Sylwestra), tylko z dwóch, w tym pojedynku poprzedniej rundy FA Cup z półamatorskim Tamworth, wychodząc zwycięsko. The Toffees nie wygrali żadnego z czterech ostatnich meczów ligowych i coraz głośniej zapowiada się na to, że tym razem Everton nie złapie już wiatru w trakcie rozgrywek i na Goodison Park skończy się po prostu na bezbarwnym sezonie ligowym. Wiara kibiców The Blues tkwi w nowych nabytkach – podebranym z Manchesteru United Darronie Gibsonie oraz ponownie wypożyczonym z LA Galaxy Landonie Donovanie. Dzisiejszy pojedynek rysuje się jako znakomita uczta dla fanów piłki nożnej zza oceanu, bowiem wystąpią w nim trzy bodaj największe gwiazdy reprezentacji Stanów Zjednoczonych – Dempsey, Donovan i strzegący bramki The Toffees Tim Howard. Z tej okazji, mecz transmitować będzie (a wiemy, że to w FA Cup rzadkość) amerykańska stacja ESPN.

Przewidywane składy:
Everton (4-4-1-1): Howard – Neville, Duffy, Heitinga, Baines – Donovan, Gibson, Fellaini, Drenthe – Cahill – Saha
Kontuzje: Barkley, Distin, Coleman, Jagielka, Osman, Rodwell
Fulham (4-4-2): Stockdale – Kelly, Senderos, Hangeland, J. Riise – Duff, Sidwell, Murphy, Dempsey – Zamora, Johnson
Niepewni: Sidwell
Kontuzje: Sa, Dembele, Schwarzer, Grygera

Sean Davis strzela na stadionie The Toffees w meczu FA Cup w 2004 roku. Czy dziś The Whites zagrają wreszcie bez goodisonowskiej blokady?

Ale banał

Nie ma nic przyjemniejszego w błogi niedzielny poranek, kiedy przy akompaniamencie wolno snującej się z  radia muzyki i z zapachem świeżo prażonej kawy w nozdrzach, zabieramy się do lektury wszelkiego rodzaju portali i wydawnictw papierowych, by zaczerpnąć informacji ze światka futbolu. W momencie kiedy wgryzamy się w świeżą kajzerkę, nasze oczy wędrują wpierw ku nagłówkowi, następnie ku pierwszej kolumnie tekstu, i nagle czar pryska. Dziennikarz raczy nas bowiem jakimiś wyświechtanymi banałami, tak jakby jego artykuł wyszedł właśnie z taśmy zakładu produkującego na masową skalę. Dowiadujemy się zatem, że piłkarze przeszli obok meczu, gra im się nie kleiła, a zawodnik X miał swój dzień. Mecz dwóch połów zapewne również znalazłby się wysoko w rankingu pismackich komunałów. A jednak są takie spotkania, że to właśnie taki prosty banał, wypełniacz tekstu, najlepiej oddaje ich przebieg. Najlepszym przykładem jest sobotni mecz między Fulham i Newcastle, pojedynek w którym pierwsza połówka w niczym nie przypominała drugiej, kompletnie szalona karuzela wydarzeń.

Jedno wielkie taktyczne faux pas

Pozbawione kluczowych afrykańskich piłkarzy Newcastle miało być na Cottage może nie łatwym kąskiem, ale z pewnością zranioną zwierzyną. Tymczasem szybko się okazało, że z polującego Fulham stało się uciekającym, a z upływem czasu także i upolowanym.  Piłkarze gospodarzy mieli wynagrodzić kibicom ten fatalny wyjazdowy występ przeciwko grającemu w osłabieniu Blackburn, ale przez pierwsze 45 minut zrobili wszystko, by najgorsze wspomnienia i najstraszliwsze zmory senne powróciły. The Cottagers byli zupełnie bezradni, a Sroki panowały na całej długości i szerokości boiska, grając agresywnie, szybko odbierając piłkę i długo pozostając w jej posiadaniu. Zamora miał problemy z przyjęciem futbolówki na odległość mniejszą niż dwa metry, Senderos usilnie próbował strzelić sobie samobója, Dempsey zachowywał się jak amerykański myśliwiec Stealth, był niewykrywalny, a Ruiz tracił całe mnóstwo piłek. Mimo że Jol wyciągnął w nioski z poprzedniego spotkania i nie pozostawił na pastwę losu w środku pola samotnego Murphy’ego, pomoc Sidwella na niewiele się zdawała.  Można śmiało powiedzieć, że był to jeden z najgorszych występów domowych the Cottagers w historii gry w najwyższej klasie rozgrywkowej, a jakość gry piłkarzy Jola powodowała u mnie prawdziwy ból zębów. Jedyne co pozwalało zachować twarz piłkarzom Fulham to wynik, bowiem długo utrzymywał się bezbramkowy remis.  W 37 minucie kontuzja Sidwella zmusiła holenderskiego szkoleniowca do zmiany. Ten postanowił zaskoczyć zupełnie wszystkich, bowiem za defensywnego pomocnika wprowadził Andy’ego Johnsona, co oznaczało, że do środka pola powędrował Bryan Ruiz. Z całym szacunkiem dla umiejętności ofensywnych Kostarykanina, to był istny strzał we własną stopę ze strony Jola. Nagle tuż przed obrońcami zaczął grać zawodnik, który o bronieniu własnej bramki nie ma zielonego pojęcia, który sowim sposobem ustawiania się w defensywie bardziej pasuje do radosnego futbolu prezentowanego przez niektóre drużyny na Pucharze Narodów Afryki. Na rezultaty tej roszady nie trzeba było długo czekać, w 43 minucie Ruiz wdał się w niepotrzebny drybling, piłkę stracił, a Guthrie uderzył potężnie, nie dając najmniejszych szans Stockdale’owi. Chwilę potem pierwsza połowa dobiegła końca, a the Magpies mogli tylko żałować, że do bramki Fulham trafili tylko raz. Kibicom zgromadzonym na Craven Cottage nie pozostało natomiast nic innego, jak swoich ulubieńców do szatni popędzić gwizdami.

Szaleńcze obroty

Nikt się nie mógł zatem spodziewać, że ten sobotni mecz, niczym jakiś zagubiony jesienny liść, wpadnie w kompletnie zakręcony powietrzny wir i kilkukrotnie obróci się wokół swojej osi. W przerwie Jol dokonał jednej zmiany, nijako przyznając się do błędu, ściągnął z murawy słabiutkiego Ruiza i zastąpił go Chrisem Bairdem, który powędrował do środka pomocy. Fulham przeszło w ten sposób do typowego 4-4-2, z Zamorą i Johnsonem z przodu i Duffem oraz Dempsey’em po bokach. Balans pomiędzy defensywą i ofensywą został odzyskany, a Bobby Zamora zyskał partnera z którym mógłby rozegrać piłkę na jeden kontakt. Gospodarze przystąpili do ataku, a na rezultaty długo nie trzeba było czekać. Swoją pomocną, kobiecą dłoń wyciągnęła boczna pani asystent Sian Massey, która zadecydowała, że po świetnym krzyżowym podaniu Murphy’ego, wychodzący sam na sam Duff został przewrócony przez Santona w polu karnym. Faktycznie faul ten miał miejsce raczej przed linią 16 metra, ale Danny Murphy nie miał nic przeciwko by z tego prezentu skorzystać i pokonując z wapna Krula strzelił swoją 50 bramkę w angielskim futbolu. Przez następne 16 minut działy się rzeczy szalone, a z wyniku 1-1 zrobiło nam się 4-1. Defensywa Newcastle zaczęła grać tak, jakby zbiorowo zaraziła się jakimś wirusem, najpewniej szczepem AJ. Bowiem Andy Johnson siał kompletny popłoch w jej szeregach. Po jego fantastycznych akcjach do siatki dwukrotnie trafił Dempsey, pokazując wielki snajperski instynkt, a trafienie z karnego zaliczył Bobby Zamora. Co prawda przebłysk geniuszu Ben Arfy dał Newcastle bramkę na 4-2, to jednak kolejne świetnie zagranie, tym razem ze strony Zamory, pozwoliło niezawodnemu i nieocenionemu dla zespołu Dempsey’owi skompletować drugiego hattricka w 2012 roku. Kiedy wreszcie zabrzmiał ostatni gwizdek tego meczu, kibicom nie pozostało nic innego jak przetrzeć oczy ze zdumienia. Na tablicy widniało 5-2, chociaż do przerwy prędzej można było spodziewać się zapowiadanego na 2012 rok końca świata, aniżeli zwycięstwa the Whites, zwłaszcza w takim stylu i rozmiarze. To był kompletny zawrót głowy. A przecież nawet nic nie piliśmy.

Jakieś wnioski, Panie Jol?

W pewnym sensie, cały ten sezon jest dla Fulham niebywale zakręcony, słodko-gorzki, pełen nieoczekiwanych zwrotów, chwili ekstazy i głębokiego przybicia. Cały czas na łamach bloga błagamy o stabilizację, ale stale zdajemy się operować w sferze pobożnych życzeń. Ten mecz był właściwe takim znakomitym podsumowaniem tego co dotychczas było: momenty geniuszu i kompletnej bezradności. Co osobiście chciałby przekazać Martinowi Jolowi po pojedynku z Newcastle? Przede wszystkim, Panie Holendrze, wróćmy do tego co sprawdzone, do tego co było w drugiej połowie. Nasz zespół zdecydowanie najlepiej czuje się w klasyce: 4-4-2, dwóch defensywnych pomocników i dwóch napastników. Po co kombinować, po co zaburzać równowagę? Nam już na prawdę starczy tych kręciołków-matołków.

Ten to siędopiero nakręcił na to strzelanie... Drugi hattrick w 2012 roku.

Fani The Whites muszą jeszcze na jakiś czas zapomnieć o słowie „regularność”. Fulham poległo tydzień temu na całej linii, przegrywając na Ewood Park ze zdziesiątkowanym Blackburn i zmarnowało znakomitą okazję na utworzenie małej zwycięskiej passy. Wracamy zatem do starego scenariusza, który miał miejsce po wcześniejszych kompromitacjach w obecnych rozgrywkach – w obowiązku The Cottagers leży wynagrodzenie w najbliższym meczu strat moralnych swoim sympatykom. Spotkaniem tym będzie pojedynek na Craven Cottage z rewelacją tego sezonu – Newcastle United.

Wydawało się, że w obozie Fulham padło poważne noworoczne postanowienie, by ustabilizować dotąd bardzo mieszaną dyspozycję. Dwie pierwsze potyczki roku 2012 przyniosły derbowe zwycięstwa nad Arsenalem i Charltonem i gdy The Whites przyjechali do ostatniego w tabeli Blackburn Rovers, osłabionego brakiem defensywnej opoki – Chrisa Samby, które w dodatku od 22. minuty musiało grać bez wyrzuconego z boiska swojego najlepszego strzelca – Yakubu – sytuacja do przedłużenia zwycięskiej serii zdawała się być idealna. Niestety, niezwykle sprzyjające The Cottagers okoliczności sparaliżowały piłkarzy Martina Jola i dodatkowo zmobilizowały drużynę Rovers, która wygrała spotkanie 3:1. Niemożność wykorzystania tak korzystnego obrotu spraw ponownie poddała taktyczne zmysły managera Fulham w fanowską wątpliwość i przyniosła nad Craven Cottage burzliwe dyskusje na temat przyszłości klubu. W poprzednich, podobnych momentach obecnych rozgrywek – po wstydliwych meczach w Lidze Europy z Twente i Odense – piłkarze The Whites rozwiewali wszelkie obiekcje w najlepszy sposób, wygrywając swoje kolejne spotkanie – odpowiednio z Liverpoolem i Boltonem. Dziś, kibicowskie oczekiwania będą identyczne – choć „Sroki” z Newcastle spisują się w tym sezonie wyśmienicie, będąc w tym momencie na 6. miejscu w tabeli i tracąc do strefy premiowanej awansem do Ligi Mistrzów cztery punkty, to zadaniem The Cottagers będzie narzucenie gościom bardzo ciężkich warunków. Wielką pomocą może okazać się zaczynający się także dziś Puchar Narodów Afryki, który na jakiś czas pozbawił drużynę Newcastle największej gwiazdy – Senegalczyka Demby Ba, który w tym sezonie strzelił już 15 bramek w lidze – połowę z wszystkich trafień „Srok” w Premier League. Dodatkowo, kontynentalny czempionat Czarnego Lądu sprawił, że Newcastle pojawi się nad Tamizą bez Cheicka Tiote oraz świeżo kupionego z Freiburga za 10 milionów funtów Papissa Cisse. Nie można jednak zapomnieć, że gdy obie drużyny mierzyły się ze sobą w sierpniu na St. James’ Park, wówczas o zwycięstwie „Srok” decydował Leon Best, którego można spodziewać się w dzisiejszym składzie gości. Irlandczyk zdobył także zwycięską bramkę dla Newcastle tydzień temu, gdy drużyna Alana Pardew, grająca po raz pierwszy bez Demby Ba, ograła Queens Park Rangers.

W drużynie Fulham, nie ma zmian w przypadku długoterminowych kontuzji – wciąż leczą je Mark Schwarzer i Zdenek Grygera. Tych jednak udaje się zastępować, a większy problem, Martin Jol zdaje się mieć z obsadzeniem środka pomocy. W spotkaniu z Blackburn, Holender decydował się nie wystawiać do gry mających pomniejsze problemy ze zdrowiem Dicksona Etuhu oraz Steve’a Sidwella i silnego, defensywnego pomocnika wyraźnie w drużynie Fulham brakowało. Wciąż nie wiadomo, czy piłkarze ci będa w stanie zagrać dzisiaj, a przejście na bardziej szczelną formację wydaje się być warunkiem koniecznym do osiągania dobrych, regularnych wyników w lidze.

Przewidywane składy:
Fulham (4-2-3-1): Stockdale – Kelly, Senderos, Hangeland, J. Riise – Sidwell, Murphy – Duff, Dembele, Dempsey – Zamora
Niepewni: Dembele, Sidwell, Etuhu
Kontuzje: Schwarzer, Grygera
Newcastle (4-4-1-1): Krul – Simpson, Williamson, Coloccini, Santon – R. Taylor, Cabaye, Guthrie, Gutierrez – Ben Arfa – Best
Niepewni: Cabaye
Kontuzje: Marveaux, S. Taylor, Sammy Ameobi
Inne absencje: Ba, Tiote, Cisse

Martinie Jolu, może tak skończyć z taktycznymi eksperymentami?

Po udanym rozpoczęciu roku i dwóch wygranych derbach Londynu, na piłkarzy Fulham czeka jutro świetna okazja, by zacząć udowodniać, że w ich możliwościach leżą oczekiwane przez kibiców regularne, dobre występy. The Whites wyjeżdzają do hrabstwa Lancashire, by zmierzyć się z ostatnim w tabeli Blackburn Rovers. Pojedynek może być jednak tylko teoretycznie łatwy – po drużynie gospodarzy można spodziewać się desperackiej walki o niezbędne dla nich zwycięstwo, a i dotychczasowa wyjazdowa postawa The Whites pozostawia nieco do życzenia.

Tytułowa pora na regularność odnosi się nie tylko do jutrzejszego pojedynku, ale do całego najbliższego okresu, który będzie obfity w spotkania, z których piłkarze Martina Jola mają wszelką szansę wyjsć zwycięsko. Po świąteczno-noworocznym maratonie, w trakcie którego Fulham mierzyło się z wieloma ligowymi gigantami, przychodzą znacznie lżejsze tygodnie, które The Whites powinni spożytkować na zadomowienie się w górnej połowie tabeli Premier League – a wręcz zrobić to muszą, bo pełen ponownych spotkań z krajowymi mocarzami koniec sezonu nie będzie dobrym momentem na dramatyczną walkę o utrzymanie. Wskazana jest więc roztropność i walka o szybkie dobicie do symbolicznej granicy 40 punktów – mimo, że obecna, coraz bezpieczniejsza sytuacja w lidze nie daje wielu powodów do paniki. Jutrzejsze spotkanie samo prosi się o odpowiednie podejście – mistrzowie Anglii z roku 1995 są obecnie cieniem tamtej drużyny, a każdy kolejny dzień zdaje się przynosić coraz gorszą sytuacją wokół Ewood Park, na którym wszystko wydaje się być nie tak. Od samej chwili przejęcia klubu z Lancashire, zewsząd krytykowani są jego bardzo ekscentryczni, hinduscy właściciele z kurczakowego koncernu Venky’s, specjalizujący się w głośnych, niepopartych żadnymi działaniami zapowiedziach. Na stanowisku trenerskim także znajduje się wątpliwej jakości osoba – nieposiadający żadnego wcześniejszego doświadczenia managerskiego Steve Kean (asystent Chrisa Colemana w Fulham), który w dziwnych okolicznościach zastąpił zwolnionego przez hinduskich właścicieli, doświadczonego Sama Allardyce’a i który najprawdopodobniej może byc spokojny o prowadzenie Rovers przynajmniej do końca sezonu. Dodatkowo, więcej niż o desperackich wzmocnieniach dokonywanych przez Blackburn, słyszy się o możliwym opuszczeniu klubu przez wyrózniających się piłkarzy – Rovers najprawdopodobniej stracą w tym okienku cenionego Chrisa Sambę; pojawiają się też plotki na temat odejścia Juniora Hoiletta. Klub wykazywał już pierwsze symptomy wewnętrznego rozkładu, gdy gościł na Craven Cottage w 4. kolejce sezonu, mając na koncie trzy porażki, jednak w zachodnim Londynie, gdy kiepski debiut w białej koszulce zaliczał Bryan Ruiz, Blackburn wywalczyło pierwszy punkt w rozgrywkach. Spotkanie to nie zmieniło kursu obieranego przez Rovers, choć w następnych tygodniach, na Ewood Park rozbłysnął na nowo talent strzelecki Nigeryjczyka Yakubu, który zdobył juz 12 bramek w lidze i znajduje się na 5. miejscu w klasyfikacji najlepszych strzelców Premier League. W zespole The Cottagers, na próżno szukać co prawda równie skutecznego snajpera, jednak znajdziemy tu zawodników, którym nieźle idzie trafianie właśnie do siatki Rovers – to Clint Dempsey (4 bramki w 6 ostatnich spotkaniach) i Bobby Zamora (3 bramki w 2 ostatnich spotkaniach), których należy oczekiwać jutro na boisku.

W minionym tygodniu, który w zachodnim Londynie stał pod znakiem objęcia Queens Park Rangers przez znanego skądinąd Marka Hughesa i świetowania pięciu lat Dempsey’a w Fulham, nie zarejestrowano żadnych negatywnych wieści na temat kontuzji w obozie The Whites, wskutek czego można spodziewać się wystawienia przez Martina Jola możliwie najsilniejszej, sprawdzonej w ostatnich spotkaniach 11-tki – jedynie bez wyłączonych na długi okres Marka Schwarzera i Zdenka Grygery. Od kiedy Holender postawił na eksperyment w derbach z Chelsea, trzymając się jego w mniejszym lub większym stopniu w kolejnych spotkaniach, The Whites nie przegrali żadnego z czterech pojedynków, wygrywając dwa ostatnie. Manager Fulham zaczyna już chyba poznawać klucz do regularności.

Przewidywane składy:
Blackburn (4-5-1): Robinson – Lowe, Samba, Hanley, Olsson – Formica, Nzonzi, Dunn, Pedersen, Hoilett – Yakubu
Niepewni: Robinson, Hoilett, Dunn
Kontuzje: Dann, Grella, Nelsen, Salgado
Fulham (4-2-3-1): Stockdale – Kelly, Hangeland, Senderos, J. Riise – Sidwell, Murphy – Ruiz, Dembele, Dempsey – Zamora
Niepewni: Etuhu
Kontuzje: Schwarzer, Grygera

Clint Dempsey, któremu regularności w strzelaniu bramek odmówić ostatnio akurat nie można, ma również snajperski patent na drużynę Blackburn.

FA cup są dla polskiego fana Fulham rozgrywkami równie interesującymi, co niewdzięcznymi. Z jednej strony, charakteryzują się one niebywałym kolorytem, gdzie nierzadko przeciwnikiem drużyn z Premier League są nawet zespoły półprofesjonalne, przykładowo, takie jak Tamworth F.C. Z drugiej strony, ilość meczów rozgrywanych w tym samym momencie powoduje, że nie wszystkie spotkania transmitowane są w telewizji. Stąd, przy okazji sobotniego meczu derbowego Fulham z Charltonem,  gdzie słowo derby uległo małej deprecjacji jeżeli chodzi o kluby londyńskie, jedyne na czym mogliśmy polegać, to prowadzona w starym, dobrym stylu relacja radiowa. Zawsze zachwycała mnie ta płynąca z głośnika umiejętność malowania obrazów przy pomocy języka, plastyczność słów i  niebywała intensywność emocjonalna przekazywana w głosie komentującego. Co prawda Jimowi McGullionowi, znanemu także pod psuedonimemGentleman Jim,  brakuje jeszcze trochę do Tomasza Zimocha, ale jego komentarz na oficjalnej stronie Fulham w takich wypadkach jest i nieoceniony.

Martin Jol słowa dotrzymał i na rywalizację z the Addicks sięgnął po najmocniejszy skład. W stosunku do wspaniałego triumfu nad Arsenalem, można było dostrzec tylko jedną zmianę: Steve Sidwell usiadł na ławce, a w jego miejsce do pierwszego składu wskoczył Kerim Frei. Taka roszada była jak najbardziej zrozumiała, gdyż co by dobrego nie powiedzieć o liderze League One (trzecia klasa rozgrywkowa), nie dysponuje on aż tak mocnym środkiem pola niż the Gunners. Stąd Holender mógł zdecydować się na wariant nieco bardziej ofensywny. Warto jeszcze napomknąć, że na ławce rezerwowych zabrakło Chrisa Bairda.  Zawodnicy Chrisa Powella, którego wielu z nas może jeszcze pamiętać z boisk Premiership, szybko pokazali, że nie przyjechali na Cottage po najniższy wymiar kary i jako pierwsi zagrozili bramce przeciwnika. Po rzucie rożnym Jacksona, Holland uderzał głową, a Riise zmuszony był wybić piłkę z linii bramkowej. Pech gości polegał na tym, że Fulham szybko wyszło na prowadzenie, co zdecydowanie ustawiło gospodarzom to spotkanie. Niebywale wygwizdywany były zawodnik Chalrtonu, Danny Murphy, chciał wrzucić miękką piłkę w pole karne, ale ta odbiła się od jednego z przeciwników i idealnie poleciała do wpadającego w pole karne Clinta Dempsey’a. Obuty we filetowe Nike’i Amerykanin tylko raz dotknął piłkę, ale to wystarczyło by wtoczyła się do siatki Sullivana. The Addicks odpowiedzieli pozytywnie, przez długie fragmenty pierwszej połowy i na początku drugiej konstruowali groźne akcje ofensywne. Jednak za każdym razem na drodze futbolówki stawał David Stockdale, który nie tylko potwierdził swoją niezwykle wysoką formę, ale także reprezentacyjne aspiracje. Po powrocie Marka Schwarzera Jol będzie miał problem obfitości. Były goalkeeper Darlington jeszcze w pierwszej połówce stopą powstrzymał uderzenie Wright’a-Phillips’a, by po przerwie popisać się fenomenalną podwójną interwencją, godną wyczynów zaprezentowanych w spotkaniu z Arsenalem. Fulham potrzebowało nieco tlenu, a tym, który miał go dostarczyć był Clint Dempsey. W 61 minucie wreszcie obudził się Bryan Ruiz, świetnie rozegrał futbolówkę z popularnym Duecem, a Amerykanin lekką podcinką, lewą stopą przerzucił piłkę nad bramkarzem. Dla Charltonu chyba nie było już powrotu.  Zwłaszcza, że 20 minut później Ruiz został sfaulowany w polu karnym. Zamora skutecznie przekonał Murphy’ego, by to Dempsey wykonywał jedenastkę. Oznaczony numerem 23 zawodnik huknął mocno w środek i tym samym skompletował hat-tricka. Zmuszony jestem wtrącić tutaj małą dygresję, bowiem, jakkolwiek Dempsey jest dla Fulham zawodnikiem absolutnie kluczowym, akurat sposób w jaki wykonuje jedenastki zupełnie mnie nie przekonuje. Clint pozostawia za wiele miejsca przypadkowi, co już kilkukrotnie okazało się dla niego zgubne. Osobiście preferuję zawodników, którzy wybierają sobie jedno miejsce bramki i tam celują. Dempsey zwyczajnie naciska guzik i odpala pocisk. Tym razem mu się udało. Wreszcie, na kilka minut przed końcem, Damien Duff, który zmienił Kerima Frei’a, dostał dobre podanie od Ruiza, znalazł sobie miejsce do strzału i po rykoszecie strzelił czwartą bramkę dla Fulham. Irlandczyk ogólnie zebrał dużo pochwał za aktywność jaką przejawiał na boisku, zatem pozostaje mieć nadzieję, że podobnie jak rok temu, Duffer nagle eksploduje z formą. Ostatecznie Charlton poległ na Cottage 4-0, choć w zgodnej opinii komentatorów wynik ten był nieco krzywdzący dla piłkarzy z League One. Tymczasem Fulham wyczekuje już następnego rywala i snuje plany odbicia sobie swoich niepowodzeń z Ligi Europy w Pucharze Anglii.

Bramki z meczu można zobaczyć tutaj. Dziękujemy Leszkowi za linka.

Update: Po losowaniu czwartej rundy FA Cup mam przyjemność zawiadomić, że Fulham zmierzy się na Goodison Park z Evertonem, a pojedynek ten odbędzie się 28 stycznia o godzinie 16:00. Losowanie nie było zatem łaskawe, ale jeżeli Fulham podtrzyma formę zaprezentowaną na początku 2012 roku, kto wie gdzie może zajść…

Strzelec hat-tricka, Clint Dempsey, znajduje się ostatnio w latającej formie.

Drugim spotkaniem, jakie piłkarze Martina Jola rozegrają w Nowym Roku, będą ponownie derby Londynu, choć znacznie innego kalibru, niż pojedynek z Arsenalem. W meczu, którym The Whites rozpoczną swój udział w kolejnej edycji najstarszych rozgrywek świata – Pucharu Anglii, Fulham zmierzy się na Craven Cottage z zespołem Charlton Athletic, występującym aktualnie w League One. Będzie to pierwsze po ponad pięciu latach starcie obu zespołów, które swego czasu toczyły regularne boje w Premier League.

Derby – to w futbolowym słowniku wyraz szczególny. Oznacza pojedynek o potężnym ładunku emocjonalnym, na który zwaśnieni kibice miejskich rywali czekają miesiącami, zakreślając go w terminarzu na samym początku sezonu jako jego najważniejszy moment. Zwycięzcy będą przez następne pół roku przechadzać się po ulicach triumfalnym krokiem; kibiców strony przegranej poznasz po posępnych minach, wyrażających wewnętrzne pragnienie zemsty. Stolica Anglii jest jednak w tej kwestii przypadkiem wyjątkowym, naruszającym nieco derbową unikalność. Co sezon spotkamy w Premier League nie dwie, a pięć-sześć londyńskich drużyn, co powoduje wielkie zróżnicowanie w odbieraniu poszczególnych pojedynków przez fanów, którzy w skrajnym przypadku – najmniej interesującego rywala zza miedzy – traktować będą wewnątrzmiejski pojedynek niczym zwykłą potyczkę ligową. Taką, wywołującą niewielkie derbowe emocje, była przez znaczną część ubiegłej dekady rywalizacja właśnie Fulham i Charltonu, skromnych i sympatycznych londyńskich średniaków, które, w cieniu wielkich mark z sąsiedztwa, rozgrywały bodaj najmniej pasjonujące dla swoich fanów stołeczne bitwy. Kibica The Cottagers nie trzeba wszak motywować na pojedynek z Chelsea, czy lepszymi kadrowo reprezentantami północnego Londynu – Arsenalem i Tottenhamem. West Ham nadrabiał zaś zawsze sportową przeciętność charyzmą, dzięki której starcia z „Młotami” także miały swój urok. QPR w poprzednim dziesięcioleciu w ekstraklasie nie grało (a gdyby grało, to i tak, jako klub z zachodniego Londynu, byłoby dla The Whites rywalem szczególnym); „Orły” z Crystal Palace pojawiły się w niej wtedy tylko na rok. Siłą rzeczy, to pojedynki Fulham z popularnymi The Addicks były tymi, po których fani jednych, bądź drugich czuli najmniejsze parcie na to, by obnosić sie na mieście z derbowym triumfem.

Wzajemne starcia przyniosły co prawda jedną ciekawą historię – gdy drużyny mierzyły się w styczniu 2003 roku…na Craven Cottage w Pucharze Anglii, a w kadrze The Whites znajdował się znany z celebrowania bramek poprzez zakładanie maski Facundo Sava, przybyli na mecz kibice Charltonu zaopatrzyli się właśnie w maski, by świętować ewentualne bramki dla swojej drużyny. Doczekali się tylko wyśmiania przez zgromadzonych w innych sektorach the Cottage, bowiem Fulham wygrało 3:0 po hattricku Steeda Malbranque’a. Owo jedno wydarzenie to było jednak zbyt mało, by nadać derbom The Whites i The Addicks unikalności i spowodować, by przez resztę Londynu, o innych częściach Anglii nie wspominając, kluby te nie były wsadzane do jednego worka. Osiągały one bardzo podobne wyniki, kończąc każdy z pierwszych wspólnych pięciu sezonów w Premier League najdalej dwie pozycje od siebie. W sezonie szóstym – 2006/2007 – Fulham skończyło rozgrywki trzy miejsca nad Charltonem, jednak to spowodowało, że więcej okazji do wzajemnych ligowych starć już – jak na razie – nie było. The Cottagers uplasowali się bowiem na pozycji 16-tej, utrzymując się w lidze, zaś The Addicks spadli do Championship. W pojedynkach rozgrywanych między tymi ekipami w Premier League, Fulham nigdy u siebie nie przegrało, wygrywając cztery z sześciu spotkań.

Kiedy Fulham mierzyło się z The Addicks w Premier League. Bramkę dla Charltonu zdobywa... Danny Murphy.

Marzenia sympatyków Charltonu o szybkim powrocie do elity były brutalnie zweryfikowane przez rzeczywistość, w której ekipa ze wschodniolondyńskiej, znanej z geograficznych powodów dzielnicy Greenwich, najpierw uplasowała się na zapleczu ekstraklasy ledwie na 11. miejscu, a w kolejnym sezonie zanotowała następny spadek, wracając do trzeciej ligi po raz pierwszy od 30 lat. Obecność The Addicks na takim szczeblu rozgrywek była jednak dla większości szokiem i było więcej niż pewne, że tym razem klub z The Valley się odbije. Nic jednak z tego – po dwóch latach, Charlton wciąż znajduje się w League One, choć staje się coraz bardziej prawdopodobne, że w tym sezonie wreszcie zacznie marsz do góry. Po 24. kolejkach, The Addicks są liderem trzeciej ligi, doznając tylko dwóch porażek i mając pięć punktów przewagi nad drugą drużyną w tabeli. Uśmiech na twarzach przywraca fanom tego zespołu Chris Powell – manager Charltonu od tego sezonu i wieloletni były zawodnik klubu, uczestniczący w potyczkach z Fulham w latach 2000-nych. Głównym boiskowym bohaterem jest natomiast Bradley Wright-Phillips (brat bardziej znanego Shauna), który w obecnych rozgrywkach zdobył już w lidze 14 bramek. Z drużyny, która 5 lat temu spadała z Premier League, nie ostał się już nikt, choć latem powrócił do niej grający w barwach The Addicks w elicie Jason Euell, a występują tam także inni zawodnicy z ekstraklasowym doświadczeniem, jak Gary Doherty, czy Leon Cort (wszyscy grają jednak u Powella niewiele).

Martin Jol nie zamierza lekceważyć świetnych poczynań The Addicks w tym sezonie i zapowiedział, że wystawi w spotkaniu możliwie najsilniejszą 11-tkę. Holender wie, że po zawodzie w Lidze Europy, kibice Fulham domagają się dobrej serii w Pucharze Anglii – ostatnich rozgrywkach w tym sezonie, w których The Whites mogą jeszcze zdziałać coś poważnego. Pytanie, czy sami piłkarze The Cottagers podejdą do spotkania z odpowiednią mentalnością, bowiem w obecnych rozgrywkach regułą jest jak na razie nie tylko zatrzymywanie przez Fulham gigantów, co stało się w meczu z Arsenalem, ale i słabsza dyspozycja w spotkaniu, które następuje potem.

Przewidywane składy:
Fulham (4-2-3-1): Stockdale – Kelly, Senderos, Hangeland, J. Riise – Sidwell, Murphy – Ruiz, Dembele, Dempsey – Zamora
Niepewni: Johnson, Duff, Davies
Kontuzjowani: Schwarzer, Grygera
Charlton (4-4-2): Sullivan – Solly, Taylor, Morrison, Wiggins – Green, Hollands, Russell, Jackson – Wright-Phillips, Kermorgant

Czy Bobby Zamora powróci do regularnych występów w barwach Fulham?